Eξόχως ενδιαφέρουσα η με αριθ. 49/2026 απόφαση του Συμβουλίου του Αρείου Πάγου στην οποία παρασταθήκαμε για την δανείστρια (καθ’ ης η αίτηση). Κατά τη νομολογία των τελευταίων ετών (ΑΠ 48/2023, ΑΠ 13/2022, ΑΠ 140/2021) αίτηση αναστολής τελεσίδικης απόφασης του άρθ. 565 ΚΠολΔ είναι παραδεκτή εφόσον, μετά την επίδοση στον αιτούντα (καθ’ ου η αναγκαστική εκτέλεση) αντιγράφου του απογράφου της απόφασης αυτής με επιταγή προς εκτέλεση (924 παρ. 1 εδ. α’ ΚΠολΔ), δεν έχουν γίνει περαιτέρω πράξεις εκτέλεσης, όπως π.χ. αναγκαστική κατάσχεση εις χείρας τρίτου (ΑΠ 13/2022, ΑΠ 140/2021, ΑΠ 110/2020, ΑΠ 11/2017).
Στην υπό εξέταση περίπτωση η εντολέας μας, πριν καν την έκδοση απογράφου και επίδοση επιταγής, είχε επιβάλει δυνάμει τελεσίδικης καταψηφιστικής απόφασης, συντηρητική κατάσχεση εις χείρας τρίτων κατ’ άρθ. 724 παρ. 1 ΚΠολΔ. Εφόσον κατ’ άρθ. 722 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ επέρχεται αυτοδικαίως τροπή της συντηρητικής σε αναγκαστική κατάσχεση, χωρίς την τήρηση προδικασίας (ΑΠ 48/2023) και ο κατασχών καθίσταται δικαιούχος της κατασχεθείσας απαίτησης από την τελεσιδικία, η επιβληθείσα συντηρητική κατάσχεση έχει ήδη τραπεί αυτοδικαίως από την επιβολή της σε αναγκαστική με αποτέλεσμα να είναι απαράδεκτη η αίτηση αναστολής ως προς το κατασχεθέν ποσό.
Η ΑΠ 49/2026 συμπλέει και με την εφετειακή νομολογία, ότι η τελεσίδικη οριστική απόφαση αποτελεί κατ’ άρθ. 724 παρ. 1 ΚΠολΔ τίτλο αυτοδύναμης συντηρητικής κατάσχεσης (ΤρΕφΑθ 2397/2024, 1261/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΤρΕφΑθ 6451/2019· ΤρΕφΑθ 2549/2019, TNΠ QUALEX· ΜΕφΘεσ 656/2020, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο ίδιος αιτών (αντίδικος της εντολέως μας) είχε προηγουμένως υποβάλει και αίτημα προσωρινής διαταγής στην Πρόεδρο του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (724 παρ. 2 ΚΠολΔ) με λόγο, μεταξύ άλλων, ότι η οριστική τελεσίδικη απόφαση δεν αποτελεί τίτλο αυτοδύναμης συντηρητικής κατάσχεσης, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε.