Άλλη μια επιτυχή περίπτωση ελευθέρωσης εγγυητή χειριστήκαμε αυτή τη φορά ενώπιον του Εφετείου Κρήτης μαζί με τον δικηγόρο Χανίων (και παλιό αγαπητό φοιτητή μας στη Νομική Σχολή ΔΠΘ) Γιώργο Βροντάκη. Ο εντολέας μας, ένας εκ των εγγυητών τοκοχρεωλυτικού δανείου που είχε συνάψει ο πρωτοφειλέτης με πιστωτικό συνεταιρισμό το 2003, βρέθηκε αντιμέτωπος με αναγκαστική εκτέλεση το 2013 δυνάμει διαταγής πληρωμής και, το πρωτοδικείο, κάνοντας δεκτό σχετικό λόγο ανακοπής του άρθ. 632 ΚΠολΔ, είχε απαγγείλει την ελευθέρωσή του κατ’ άρθ. 862 ΑΚ.
Κατόπιν έφεσης του δανειστή το εφετείο δικαίωσε τελεσίδικα και πανηγυρικά τον εντολέας μας, επιβεβαιώνοντας ότι ο δανειστής επέδειξε βαριά αμέλεια κατά την εκτέλεση της σύμβασης δανείου, καθιστώντας αδύνατη την πλήρη ικανοποίησή του από τον πρωτοφειλέτη.
Πράγματι, ο δανειστής, παρά την επανειλημμένη υπερημερία του πρωτοφειλέτη ως προς την καταβολή των μηνιαίων δόσεων ήδη από την 21-6-2004 και την εμφάνιση ληξιπρόθεσμων οφειλών ήδη από την 21-3-2007, παρέλειψε να καταγγείλει εγκαίρως τη σύμβαση δανείου και να επιδιώξει την είσπραξη του. Το έπραξε πολύ αργότερα, καθώς κατήγγειλε την επίδικη σύμβαση και έκλεισε τον λογαριασμό στις 26-7-2011 και εξέδωσε διαταγή πληρωμής το 2012. Επίσης, στο ενδιάμεσο διάστημα από τις 21-3-2007 μέχρι και τις 26-7-2011, ο δανειστής επέδειξε αδράνεια μη επιδιώκοντας την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων δόσεων ή την εμπράγματη εξασφάλιση τους από τον πρωτοφειλέτη. Περαιτέρω, αδράνεια επέδειξε ο δανειστής και ως προς το γεγονός ότι, αν και γνώριζε πως στις 7-7-2025 ο πρωτοφειλέτης είχε μεταβιβάσει με χαριστική αιτία, σε συγγενικά του πρόσωπα, τα σημαντικότερα περιουσιακά του στοιχεία (τα οποία συνυπολογιζομένης και της αξίας του βεβαρυμένου με προσημείωση ακινήτου του, επαρκούσαν για την πλήρη ικανοποίηση της απαίτησης), εκείνος παρέλειψε να ασκήσει εντός πενταετίας (ΑΚ 946 ΑΚ) αγωγή διάρρηξης καταδολιευτικής δικαιοπραξίας.
Η απόφαση αυτή έρχεται να ενισχύσει τη προστατευτική του εγγυητή νομολογία των δικαστηρίων ουσίας, όταν σε περιπτώσεις παλιών δανειακών συμβάσεων ο δανειστής έχει επιδείξει χαρακτηριστική πολυετή αδράνεια στην διεκδίκηση των απαιτήσεών του και επιδιώκει «τα σπασμένα» του να τα πληρώσει ο εγγυητής.
