Αφορμή για τον προβληματισμό ήταν η νομολογία των δικαστηρίων σε διαφορές ασφαλιστικών μέτρων κατόπιν τερματισμού διαρκών εμπορικών ενοχών (εμπορικής αντιπροσωπείας, franchising, διανομής). Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι την πρωτοβουλία λύσης ή μη ανανέωσης της σύμβασης έχει ο προμηθευτής, οπότε ο διανομέας είναι αυτός που επιδιώκει την προστασία του με ασφαλιστικά μέτρα. Μια μερίδα της σχετικής νομολογίας τάσσεται υπέρ της προσωρινής συνέχισης της σύμβασης διανομής, της οποίας ο τερματισμός πιθανολογήθηκε κατα­χρηστικός. Σύμφωνα με το σκεπτικό των αποφάσεων αυτών, η συνέ­χιση της σύμβασης δεν αντιβαίνει στον απαγορευτικό κανόνα του άρ­θρου 692 §4 ΚΠολΔ, διότι είναι προσωρινή και δεν απολήγει σε ορι­στική επίλυση της διαφοράς. Παράλληλα, όμως, διατυπώθηκε και μια διαμετρικώς αντίθετη νομολογιακή θέση σύμφωνα με την οποία η προσωρινή συνέχιση της σύμβασης διανομής δημιουργεί αμετάκλητη κατάσταση και, συνεπώς, αντίκειται στον κανόνα του άρθρου 692 §4 ΚΠολΔ. Λόγω των πιο πάνω διαμετρικώς αντίθετων νομολογιακών θέσε­ων που αναπτύχθηκαν, ανέκυψαν δογματικά και πρακτικά ζητήμα­τα σχετικά με το ακριβές περιεχόμενο και την δραστικότητα των ασφαλιστικών μέτρων στις εν λόγω διαφορές. Στην μελέτη γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης του ακριβούς περιεχομένου των συγκεκριμένων ασφαλιστικών μέτρων.